در آستانهاربعین حسینی در کشور همسایه عراق آشوبهایی چند روزه باعث بروز خسارات بسیار بر مردم و دولت گردید بهانه تظاهرات وجود فساد و بیکاری اعلام شد. ولی بهانه هرچه که باشد نتیجه مهم است و در سال 96 در ایران هم اعتراضاتی رخ داد و بهانه هم مشکلات معیشتی بود ولی بهانه مهم نیست نتیجه مهم است که نتیجه به سود چه کسی است مردم؟ دولت؟ یا شعله ور کنندگان؟
به نظر حقیر این دست آشوبها نشانگر این است که بخشی در هر جامعه وجود دارد که عقل درست و حسابی ندارد و بخشی دیگر که احساسی عمل میکند و پیوند این دو میتواند مخرب باشد حالا گروه سومی هم پیدا شود که موج سواری کند دیگر در آن کشور زندگی سخت میشود و اگر حکومتگران هم بی عقلی کنند شبیه آنچه در سوریه اتفاق افتاد برای هر کشور دیگری قابل پیش بینی است یا چیزی به مراتب بدتر. چه ایران باشد چه عراق چه کشوری دیگر